MAiMeU

จากนี้ไป ละครบทใหม่กำลังถูกเขียน และเรียบเรียง.......... 

โอเค ใหม่ให้เพามาเขียน journal entry ให้  ก็ดีใจมากๆเลยนะคะ ที่เพาได้เขียนเป็นคนแรกด้วย เพาไม่รู้จะเขียนอะไรอ่ะ เอาอย่างนี้ละกัน เพาจะเล่านิทานให้ฟัง นิทานเรื่องนี้ไม่มีชื่อ เพราะว่า เพาไม่รู้ว่าจะใช้ชื่ออะไรดี เริ่มเรื่องเลยก็แล้วกัน
กาลครั้งนึงนานมาแล้ว มี แตงกวา แครอท และก็ เห็ดน้อย (ที่เขียนให้เห็ดมี
คำว่าน้อยตามหลังเพราะว่า เห็ดมีแค่พยางค์เดียว เดี๋ยว มันจะไม่เข้ากัน)เป็นเพื่อนรักกัน ใครๆก็ชอบแตงกวา เพราะว่าทานแก้เลี่ยนได้ และก็เข้ากับอาหารหลายๆอย่างได้ดี อย่างเช่น ข้าวผัด ข้าวมันไก่ เอา เป็นว่า พวกข้าวต่างๆมักจะมีแตงกวาอยู่ด้วยเสมอ อีกอย่าง สีมันก็สวย ส่วน แครอทก็ไม่น้อยหน้า เพราะว่า แครอทมีประโยชน์ ทานแล้วให้วิตามินเอ ทำให้สายตาดี รูปร่างก็งาม ส่วนเห็ดน้อย นี่สิ สวยก็ไม่สวย ดำก็ดำ เหี่ยวก็เหี่ยว แถมยังเกิดตามดินตามโคลนอีก เห็ดน้อยก็เลย เสียใจ และชอบร้องไห้กับตัวเองอยู่เสมอ มีอยู่วันนึง เพื่อนรักทั้งสามคนก็ถึงคราวต้องไปอยู่ใน Salad Bar ที่ รร MLC ในขณะที่อยู่ใน ชามอาหารต่างๆนั้น เห็ดน้อยก็มองเห็น เพื่อนๆของมันถูกตัก ไปทีละชิ้นสองชิ้น มันก็รำพึงกับตัวเองว่า เราคงต้องโดนทิ้งไปในขยะแน่ๆเลย แต่ทันใดนั้นเอง มือเล็กๆ ของสาวน้อยคนนึงก็มาคีบ เห็ดน้อยขึ้นไป แล้วหย่อนเห็ดน้อยลงไปในชามสลัดของเธอ เห็ดน้อยรู้สึกดีใจ และ ปราบปลื้ม มาก เพราะว่าไม่คิดว่า จะมีใครมาสนใจ เห็ดน้อย เลย

พออ่านจบ เราก็มีคำถามนะคะ

ใครเป็นคนคีบเห็ดน้อยขึ้นไปในชามสลัด

คำตอบก็คือ เพาเอง ฮ่าฮ่า ไม่รู้ว่าจะจบยังงัย เริ่มขี้เกียจเขียน เอาเป็นว่า เพาชอบทานเห็ดละกัน

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าดูถูกตัวเอง เพราะว่า ถ้าเราไม่รักไม่ภูมิใจในตัวเองแล้วใครจะมารักเรา เหมือนที่ใหม่สอนเพามาตลอดเวลา เราอาจจะดูไม่ดี ไม่สวยงาม แต่ก็ยังมีคนอื่นๆที่อาจจะมองเราดี และ รักเรา อยู่มาก เปรียบเหมือนใหม่ ที่มาคีบเพา ไปใส่ในชามสลัดของใหม่งัยคะ
ฮ่าฮ่า คงไม่มีใครเป็นแบบเพาแล้วหล่ะใหม่ เพารักใหม่นะ ขอบคุนนะคะ ที่รักเพา และ ดูแลเพาอย่างดี (รึเปล่า) มาตลอด
เขียนให้แล้วนะคะ ที่รัก เพาหิวอ่ะ ไปหาอะไรทานรองท้องก่อนนะคะ